Έλεγα ότι με γέλασαν τ΄αυτιά μου,
την πρώτη φορά, αλλά όχι˙ από την ταράτσα της γειτονικής μονοκατοικίας που
μαζεύεται κατά καιρούς μια παρέα
πιτσιρικάδων ακουγόταν κιθαρίτσα και τραγούδι. «Βρε τα παιδιά», σκέφτηκα «μπράβο».
Φύσαγε και ένα βορειαδάκι και δεν άκουγα καθαρά στην αρχή, μόνο το γρατσούνισμα
της κιθάρας και ένα μουρμουρητό˙ γνωστή η μελωδία αλλά... έστησα αυτί απ΄την
άκρη της βεράντας:
