"Ιστορία φτιάχνουν οι παρέες"

Έλεγα ότι με γέλασαν τ΄αυτιά μου, την πρώτη φορά, αλλά όχι˙ από την ταράτσα της γειτονικής μονοκατοικίας που μαζεύεται κατά καιρούς  μια παρέα πιτσιρικάδων ακουγόταν κιθαρίτσα και τραγούδι. «Βρε τα παιδιά», σκέφτηκα «μπράβο». Φύσαγε και ένα βορειαδάκι και δεν άκουγα καθαρά στην αρχή, μόνο το γρατσούνισμα της κιθάρας και ένα μουρμουρητό˙ γνωστή η μελωδία αλλά... έστησα αυτί απ΄την άκρη της βεράντας:  

Η επανάσταση του slow food έχει λόγο σοβαρό

Slow food (βραδυφαγία) με σήμα το σαλιγκάρι˙  slow food ως αντίπαλο δέος του fast food (ταχυφαγία)˙  ξεκίνησε ως η ευρωπαϊκή απάντηση στο αμερικανικό διατροφικό μοντέλο˙ σήμερα το slow food είναι το παγκόσμιο κίνημα της οίκο-γαστρονομίας που με τις δράσεις του σε όλο τον κόσμο αγωνίζεται για την περιφρούρηση της απόλαυσης μέσω της προστασίας της βιοποικιλότητας και των διατροφικών παραδόσεων της Γης. Με άλλα λόγια ενθαρρύνει τις τοπικές κοινωνίες να αναγνωρίζουν, να υποστηρίζουν αλλά και να απαιτούν φαγητό που είναι καλό, καθαρό και δίκαιο.

Το επόμενο στάδιο...

Σκεφτόμουν ότι κάτι ήθελα να γράψω γι΄αυτά που ζούμε τα τελευταία δυόμισυ χρόνια και με τα πολλά κατέληξα σε τούτη την παράδοξη ιστορία...

Μια φορά και έναν καιρό εκεί που όλα ήταν σε μια ισορροπία στην ζωή μας, μάς  ήρθε ο καπιταλισμός στο κεφάλι και από τότε πονάει το κεφάλι μας και γιατριά δεν έχουμε βρει ακόμη.

Ο κακός μας ο μπαμπάς που τόσα χρόνια νοιαζόταν για εμάς, μάς τάιζε, μας προστάτευε, μας αγαπούσε μια μέρα μας απείλησε πως το φαΐ, τα χάδια και η αγάπη τέλος.

«Παίρνω ένα ποδήλατο και φεύγω για τ' αδύνατο»

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι o άνθρωπος από άποψη λειτουργίας μοιάζει λιγάκι με το ποδήλατο, όπως διάβασα για πρώτη φορά στα «Ανθρώπινα Συναισθήματα» του Σ. Κίτσιου˙ αν έχει στόχο και πορεία να ακολουθήσει, διατηρεί τη σταθερότητα και την ισορροπία του όσο προχωράει προς το στόχο˙ μόλις σταματήσει αρχίζει να τρέμει.