«Βάστα το νου...να μην γκρινιάξει του καιρού»

Πάνε λίγες μέρες που έλαβα μήνυμα από τη Μαρίζα˙ απόψεις και λόγια του Αμερικανού George Carlin, - ένας απο τους μεγαλύτερους stand up κωμικούς όλων των εποχών - για τη ζωή, τα γηρατειά, το θάνατο. Στάθηκα...

«Όλοι χρειαζόμαστε να ζούμε τη ζωή μας στο έπακρο κάθε μέρα! Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φτάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ'ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να ξεγλιστράμε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντλημένοι, φωνάζοντας: ρε γαμώτο... τί βόλτα!», το κράτησα. 

"Το δισάκι μου στον ώμο, για το δρόμο..."

Μου ζητάς να γράψω τις σκέψεις μου, μα πώς να το κάνω˙ εγώ δεν είμαι γραφιάς˙ δεν είμαι συγγραφέας. Έρχεται μια στιγμή που η ψυχή μου αρχίζει να στάζει μελάνι και τότε τα δάκτυλά μου ζωγραφίζουν λέξεις και αισθήματα που την πλημμυρίζουν˙ και τότε αρχινά το σώμα να νιώθει ταράζονται οι αισθήσεις… αυτό μόνο˙ αυτό μπορούν να σχεδιάσουν τα δάκτυλά μου.

«Δεν μ’αρέσουν οι σωτήρες, δε γουστάρω να σωθώ»

Ο παππούς μου ο Σωτήρης, αν ζούσε, θα έλεγε μάλλον «οι μέρες είναι πονηρές», σχολιάζοντας την κατάσταση στην Ελλάδα τα τελευταία δυόμιση χρόνια. 

«Απλά ιστορικές παππού, και όχι μόνο για την Ελλάδα», θα του απαντούσα.   

Αναμενόμενα όμως δεν μπορούμε να δούμε όλη την εικόνα˙ θα χρειαστούμε χρόνο και απόσταση από τα γεγονότα για να καταλάβουμε τι ακριβώς μας έχει συμβεί και να βγάλουμε ψύχραιμα συμπεράσματα.

Μέχρι τότε και με αφορμή την αυριανή μάχη της κάλπης δεν μπορώ  να αντισταθώ στον πειρασμό να καταγράψω τρεις σκέψεις ˙ δανεικές η αλήθεια είναι:

«Όλα μας τα ’παν οι σοφοί και με το παραπάνω»

Καθώς το καράβι έμπαινε στο λιμάνι του Ηρακλείου, την τελευταία φορά που κατέβηκα στην πατρίδα μου την Κρήτη, η ματιά μου έφυγε μακριά αναζητώντας το ψηλότερο σημείο των τειχών εκεί που αναπαύεται ο μεγάλος «καλαμαράς» της Κρήτης, ο Νίκος Καζαντζάκης. Και στο μυαλό ήρθε η χαραγμένη στον τάφο φράση του:

"Δεν ελπίζω τίποτε.
Δεν φοβούμαι τίποτε.
Είμαι λεύτερος."

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο»

Στον «Ηλίθιο» έγραψε ο Ντοστογιέφσκι την περίφημη φράση: «η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Μας την θύμισε ο σκηνοθέτης  Στάθης Λιβαθινός στη συνέντευξη που έδωσε στο Passpartout του ΕΠΕΝΔΥΤΗ (21/4), με αφορμή το νέο ανέβασμα του συγκεκριμένου έργου στο Ακροπόλ.

Η υπενθύμιση αυτή έγινε αφορμή για να ανοίξω ξανά ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία˙ «όπως ήθελα να ζήσω» της Ελένης Πριοβόλου˙ το οποίο θεωρώ ύμνο στην ωραιότητα και την ουτοπία... 

Η Μεγάλη Εβδομάδα στην Οδό Ονείρων

Μεγάλη Εβδομάδα˙  θα μας πάει με τη γλυκιά μελαγχολία της στην Ανάσταση˙ αυτήν που ο καθένας μας προσδοκά . Αγαπώ τη γιορτή του Πάσχα πιο πολύ απ΄αυτή των Χριστουγέννων. Μου ταιριάζει η χαρμολύπη της. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

«Παίρνω ένα ποδήλατο και φεύγω για τ' αδύνατο»

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι o άνθρωπος από άποψη λειτουργίας μοιάζει λιγάκι με το ποδήλατο, όπως διάβασα για πρώτη φορά στα «Ανθρώπινα Συναισθήματα» του Σ. Κίτσιου˙ αν έχει στόχο και πορεία να ακολουθήσει, διατηρεί τη σταθερότητα και την ισορροπία του όσο προχωράει προς το στόχο˙ μόλις σταματήσει αρχίζει να τρέμει.

«Να τους δώσουμε χρόνο και ευκαιρίες»

Από την «Πατριδογνωσία» της  Άννας Γριμάνη («Κ» της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ 18/3/2012) κράτησα τα λόγια του Κωνσταντίνου Στρατάκη –είναι επιστημονικός διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού των ΗΠΑ- στο ερώτημα «πώς φαντάζεστε  τον Έλληνα της εποχής μετά την κρίση». Είπε λοιπόν ο κ. Στρατάκης: «Η νέα γενιά, οι εικοσάρηδες του σήμερα, βλέπουν την κατάρρευση του συστήματος

Για την Άνοιξη και την Ποίηση

Επίσημη πρώτη της Άνοιξης σήμερα με την έναρξη της εαρινής ισημερίας˙ η 21 του Μάρτη, μια μέρα που σηκώνει στις πλάτες της το εορτασμό της Παγκόμιας Ημέρας  Ποίησης, Ύπνου, Δασοπονίας, Κουκλοθέατρου, της Παγκόσμιας Ημέρας της  Γης, της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Ρατσισμού αλλά και για το Σύνδρομο Down.  

 

Ημέρα της Γυναίκας; Ευχαριστώ δεν θα πάρω…

«Χρόνια Πολλά για τη γιορτή της Γυναίκας με μοναδικά δώρα…», λένε τα μηνύματα που λαμβάνω από το πρωί στο κινητό μου και στον υπολογιστή μου από τις εταιρίες που κατά καιρούς αγοράζω ρούχα, παπούτσια κ.λπ. Ευχαριστώ δεν θα πάρω. Όχι μόνο γιατί λόγω κρίσης αγοράζω μόνο ό,τι έχω πραγματικά ανάγκη, αλλά κυρίως γιατί σήμερα δεν γιορτάζω. Για πολλούς λόγους...

« Με τον καιρό νά ‘ναι κόντρα...»

Πριν από κάποια χρόνια, όταν  χρειάστηκε να αφήσω το γνώριμο για  το άγνωστο, ο φόβος κυρίευσε την ψυχή μου. Επέλεξα όμως  το άγνωστο˙  επέλεξα να πετάξω ψηλά και δεν το μετάνιωσα, γιατί ο κόσμος ήταν όμορφος από κει πάνω!

Εκείνη την περίοδο, θυμάμαι, με συντρόφευε το σημείωμα του φίλου μου του Κώστα του Σιμόπουλου. Μου είχε γράψει τότε ο Κώστας:

«Ανήσυχο και τολμηρό πουλάκι πέταξε άφοβα!

Το μόνο πουλάκι που δεν τα κατάφερε ποτέ ήταν εκείνο που φοβήθηκε να φτερουγίσει.

Χτύπα δυνατά τις  φτερούγες σου! Δυνατά! Και πέταξε!  Πέταξε! Και θα φθάσεις ψηλά.

Ο κόσμος από ψηλά είναι πιο ωραίος! Ο αέρας πιο καθαρός! Ο ήλιος πιο λαμπερός! Πέταξε, ανήσυχο  πουλάκι ! και εγώ θα πετώ σιμά…»

«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα»

Πως ήρθε η κουβέντα στο τι απαντάμε στα νέα παιδιά που βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα να φύγουν ή να μείνουν σε τούτη τη χώρα, δεν θυμάμαι.  
Μου ‘μεινε όμως ότι ο Νίκος Πορτοκάλογλου –από τη χθεσινοβραδινή εκπομπή «στην υγειά μας» της ΝΕΤ- είπε ότι την απάντηση στο δίλημμα που βασάνισε και τον ίδιο πριν από κάποια χρόνια την έδωσε με το τραγούδι του  «τα καράβια μου καίω». Στη συνέχεια έπαιξε το τραγουδάκι κι έτσι κατάλαβα τι ήθελε να πει ο ποιητής... 

«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα

ώσπου νά'βρω νερό, γιατί ανήκω εδώ»

Κάτι αλλάζει...στον κάμπο

Ο ισχυρότερος και πλουσιότερος χώρος γεωργικής παραγωγής, ο θεσσαλικός κάμπος συνδέθηκε δυστυχώς άρρηκτα με επιδοτήσεις που έρρευσαν άφθονα, αλλά έγιναν πολυτελή αυτοκίνητα, αντί για επενδύσεις σε νέες καλλιέργειες και  καινοτόμες μεθόδους παραγωγής. Το μόνο που έμεινε απ΄όλη αυτή την ιστορία είναι υπερχρεωμένοι συνεταιρισμοί,  χιλιάδες στρέμματα μονοκαλλιεργειών στα αζήτητα και σε κάποιες περιπτώσεις νεκρά εδάφη.  

Το περιοδικό «Κ» της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ (19/2/2012) επιχειρεί με ένα ενδιαφέρον ρεποτάζ -το υπογράφει  η Νατάσσα Μπλάτσιου- , να μεταστρέψει την προσοχή μας από την παραπάνω θλιβερή παραδοχή, στους καινοτόμους παραγωγούς του σήμερα, που επιχειρούν να  αλλάξουν την ιστορία.

 

Επιλέξαμε  την περίπτωση του παραγωγού Χρήστου Φτάρα από το Κιλελέρ - την διαλέξαμε ακριβώς λόγω του συμβολισμού αυτού  του τόπου - ο οποίος εγκατέλειψε  την παραδοσιακή καλλιέργεια του βαμβακιού προς  χάριν των βιολογικών κλημάτων:

Μυρίζω, γεύομαι άρα θυμάμαι

Όταν ο Άντον  Ήγκο, ο αυστηρότερος  γευσιγνώστης του Παρισιού, δοκιμάζει την απλή συνταγή του καλοφαγά ποντικού Ρεμί, στην αγαπημένη ταινιά των πιτσιρικάδων  «Ratatouille», συγκλονίζεται˙ η γεύση και η μυρωδιά τον διακτινίζουν, στην κυριολεξία, πίσω στα παιδικά του χρόνια.
Τον γυρίζουν στο χωριό του, στο πατρικό του σπίτι, στην κουζίνα της μητέρας του, τον ξανακάνουν ανέμελο  παιδί. 

Με την πρώτη πηρουνιά, η μνήμη ανάβλυσε σαν γάργαρο νερό και ο αυστηρός κριτής «παραδόθηκε» άνευ όρων στο πιάτο ενός  ποντικού chef....

Την οργή και το θυμό, θα τα κάνουμε δράση

Μήνες τώρα οι ντόπιοι και οι ξένοι που διαφεντεύουν τις τύχες μας προσπαθούν να μας πείσουν  ότι εμείς οι πολίτες φταίμε  που είμαστε ακόμα στο σκοτάδι δύο  χρόνια μετά το πρώτο Μνημόνιο  και τα όσα το ακολούθησαν ˙ που οι αγορές βρέθηκαν πάνω από τις κυβερνήσεις˙ που το πολιτικό μας σύστημα καταρρέει˙ που χάνεται η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας˙ που καταργούνται οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας˙ που  τα χρήματα των επιδοτήσεων πήγαν χαμένα με αποτέλεσμα η χώρα μας να μην μπορεί σήμερα ούτε την Μπανανία να ανταγωνιστεί με τα  χύμα, αντί των τυποποιημένων, προϊόντα της.

Προσπαθούν να μας κάνουν να βουλιάξουμε στην ενοχή και να παγώσουμε από το φόβο μας, αλλά δεν θα τους κάνουμε τη χάρη.

Η μεγαλύτερη αλλαγή είναι η ατομική μας προσπάθεια!

Κάθε μέρα αναζητούμε με λαχτάρα τις «καλές ειδήσεις», τις οποίες το τελευταίο διάστημα βρίσκουμε σε ικανό αριθμό -γιατί υπάρχει και η άλλη Ελλάδα- στο πρώτο πρακτορείο ειδήσεων μόνο με Καλές Ειδήσεις, στο GoodNews.gr

Από τις πιο πρόσφατες αναρτήσεις του, επιλέξαμε τα λόγια του δρ. Λεωνίδα Αλεξόπουλου Μηχανολόγου Μηχανικού, ο οποίος απαντώντας σε ερώτηση του GoodNews.gr, αν τα καλά νέα του χώρου του θα μπορούσαν να κατακτήσουν περισσότερο τη δημόσια σκηνή και αν χρειάζεται αλλαγή προσώπων που επικρατούν στο δημόσιο λόγο, απαντά: 

Στ’αχνάρια των Οινοτρόπων

Για την επιστροφή στην ουσία των πραγμάτων διαλέγει ο καθένας το δρόμο του, για να χτίσει την άμυνά του στη λαίλαπα που μας άφησε η εποχή που φεύγει.

Θες όμως μια αφορμή, μια έμπνευση, ένα αχνάρι να ακολουθήσεις  για να πορευτείς. 

Επιστροφή στα βασικά της ουσίας και της ύπαρξής μας, στα προπατορικά μας·  επιστροφή στο αυτούσιο γέννημα της φύσης·  στην «πρώτη ύλη» του ανθρώπου και της τροφής του· αυτός είναι ο δρόμος που εμείς διαλέξαμε.

Η έμπνευσή μας, που τη μοιραζόμαστε σήμερα μαζί σας, ήταν ο μύθος των Οινοτρόπων· οι τρεις αδελφές Ελαΐς, Σπερμώ και Οινώ, οι εγγονές του θεού Διόνυσου.

Που είναι η σοφία που χάσαμε;

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη δώστης κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινίσει...

...Και είπε ο  Έλιοτ  «…που είναι η σοφία που χάσαμε μέσα στη γνώση;  Που είναι η γνώση που χάσαμε μέσα στην πληροφορία;

Αλήθεια, που είναι σήμερα η γνώση του «μεταλλαγμένου» κοινωνικά ανθρώπου; Που είναι η σοφία; Που είναι η αλήθεια μας;